Emigranti - Nga Alfons Zeneli

 Alfons Zeneli

Po ikën.

I more me vete dhe statujat.

Më dërgo letër kur t`i shpirtëzosh.

Më thuaj a do ta mbajnë mend

fjalën mall kur të zgjohen.

Mos iu fol asnjë xixëllonjë prej fjale,

asnjë fjalë prej fjale

se do gjymtohen si ti tani.

A po të vijnë trishtilat e pikëllimit nga pas?

A po t`i përbirojnë brinjët, ankthet, hapat?

Se si po iken...

ashtu lyer krejt me gri dyzimesh

racionale, iracionale.

Krejt bosh

Krejt gri.

Çfarë dhimbjesh ka limani

që mëkot tund dhimbjet si shami?

Po ikën.

Pjesa ime mbeti bosh.

Zgavrave të trupit të fryn era

dhe fishkëllen

meloditë e brengave të veta.

Le pas vetëm këtë port

që numëron peshqit si mëkate të pashlyer.

I more letrat, shishet, fotografitë

i mbyte të gjitha varkat.

Këtej ka mbetur vetëm deti

të luajë me kujtimet

kur të vdesin pulëbardhat.

©Alfons Zeneli